บทที่ 7 เลขา สาวใช้ และเมียเถื่อน (03)
ใบหน้าตึงเล็กน้อยที่ภรรยาเถื่อนสามารถทำทุกอย่างได้ตามที่เขาสั่ง เอกสารซึ่งต้องใช้เข้าประชุมมาวางเรียงอยู่เบื้องหน้า ทุกอย่างเรียบร้อยสมบูรณ์ แม้แต่คำผิดหรือตกหล่นก็ยังไม่มี และตอนที่ย่างเท้ากลับมาก็พบว่า เพียงรัมภานอนฟุบหลับสนิทลงบนโต๊ะทำงาน
“ทนได้ทนไปเพียงรัมภา สิ่งที่เธอต้องเจอยังมีเยอะกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าให้สาสมกับสิ่งที่ฉันเคยเจอ” ปรายตามองคนฟุบหลับเล็กน้อย ก่อนที่จะตีหน้านิ่งเดินไปเข้าประชุม
การประชุมกลับกลายเป็นสิ่งที่น่าเบื่อสำหรับพยัคฆ์ไปได้ ทั้งที่แต่ก่อนการเข้าประชุม ฟังผลรายงานการดำเนินการทางธุรกิจเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มโปรดปราน หรือว่าจะเป็นเพราะการกลั่นแกล้งและลงโทษทัณฑ์กำลังทำให้หัวใจดวงหนาสนุกอย่างสุดเหวี่ยงก็เป็นได้ จึงทำให้พยัคฆ์เบื่อหน่ายการประชุมเช่นนี้
บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด พนักงานสาวกำลังรายงานผลสรุปของผลกำไร แต่ทว่าใบหน้าของพยัคฆ์กลับหาได้สนใจต่อเอกสารซึ่งมีตัวหนังสืออัดแน่นอยู่ไม่ หัวใจกำลังกระวนกระวายรู้สึกไม่ชอบใจที่ภรรยาเถื่อนได้ฟุบหลับอย่างสุขสบาย
ใบหน้าของทุกคนซึ่งเข้าประชุมไร้รอยยิ้มเพราะว่าใบหน้าของนายใหญ่เคร่งเครียดเหมือนกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง จนทุกคนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องและเกร็งตัว ก่อนที่จะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพยัคฆ์อนุญาตให้พักเบรกระหว่างการประชุม
เท้าหนักรีบสาวไวๆ ออกจากห้องประชุม พยัคฆ์แบกความกระวนกระวายไปหยุดตรงหน้าห้องทำงานพลางยื่นมือไปกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้น แต่ทว่าร่างนั้นกลับพยายามขืนตัวและไม่ยอมลุก จนต้องออกแรงอีกหนและคราวนี้ก็ทำให้คนตัวเล็กล้มลงไปกองกับพื้น
“ไปชงกาแฟให้ทุกคนที่ประชุม” มารร้ายกล่าวและเดินจากไป โดยที่รับรู้ว่า เพียงรัมภาไม่มีทางขัดขืน
ร่างเล็กพาตนเองไปให้ถึงห้องครัวด้วยสภาพที่อ่อนแรงแล้วรีบจัดการทำตามคำสั่งของชายหนุ่ม มือสั่นๆ ถือถาดซึ่งมีถ้วยกาแฟใบสวยวางอยู่แล้วรีบเดินไปให้ถึงหน้าห้องพร้อมทั้งเคาะประตูเพื่อขออนุญาตเข้าไป เพียงรัมภารีบนำกาแฟไปเสิร์ฟให้กับทุกคน รวมถึงพยัคฆ์ กรอบหน้านวลก้มงุดไม่ยอมสบดวงตาแดงก่ำของจอมมาร แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
“เพียงรัมภา” กรามหนากัดกรอดเข้าหากัน เมื่อเอกสารสรุปผลเบื้องหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยกาแฟที่มือนุ่มทำมันหกลง มือรีบกระชากต้นแขนสวยอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าดุกร้าว ดวงตาก็แสนจะมาดร้ายอาฆาตยิ่งนัก
“รัมภาขอโทษค่ะคุณพยัคฆ์ รัมภามะ…ไม่ได้ตั้งใจ” หล่อนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปนหวาดกลัว ความอดทนก็เริ่มติดลบ ความอ่อนแอเริ่มจะพุ่งทะยานเพิ่มจำนวน หัวใจก็ร้าวระทมเมื่อต้องจมอยู่ในกรงขัง ต้องตกเป็นทาสมาร ต้องจำใจเป็นเจ้าสาวในงานวิวาห์เถื่อน ต้องจำใจเป็นเลขาที่ทำงานเยี่ยงทาส ทุกอย่างมีแต่ฝืนใจ
“เธอ…เธอมันงี่เง่าทำงานไม่ได้เรื่องสักอย่าง” เขาต่อว่าภรรยาเถื่อนโดยไม่เกรงกลัวหรือไยดีสายตาของคนอื่นซึ่งมองมาเลยสักนิด
“แต่รัมภาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะคุณพยัคฆ์ รัมภาเหนื่อยรู้สึกเหมือนจะไม่สบายเลยไม่มีแรง” น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาแสดงได้ถึงอาการไม่สู้ดี
“หืม อย่ามาสำออย” เขาโน้มกระซิบข้างหูสะอาดและกัดฟันกรอด
“รัมภาไม่ได้สำออย” ดวงตาเริ่มหรี่ลงเรื่อยๆ มือรีบคว้าเอวสอบเข้ามากอดเพื่อพยุงตัวเอง เนื่องจากรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีตนเองต้องล้มลงและหมดสติอย่างแน่นอน แม้จะรังเกียจเอวสอบจับใจ ชังหน้าอกซึ่งน่าสะอิดสะเอียนสุดขั้ว แต่ยามนี้หล่อนต้องจำใจโอบอิงซุกซบเพื่อไม่ให้ตนเองล้มหัวฟาดพื้น
“เพียงรัมภา” ชายหนุ่มดันร่างซึ่งแน่นิ่งกับอกหนาออก ก่อนที่จะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เมื่อแม่ตัวดีชิงเป็นลมหนีความผิดไปดื้อๆออกแรงเขย่าเท่าไหร่ร่างนั้นก็ยังแน่นิ่ง
“เอ่อ…ผมว่าพาคุณรัมภาไปพักผ่อนก่อนดีกว่าไหมครับ” พนักงานหนุ่มน้อยผู้ใจกล้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และต้องสะดุ้งโหยงเมื่อดวงตาของมารร้ายวาววับจ้องมองมา ก่อนที่จะรีบก้มหัวขอโทษ “ผมขอโทษครับ”
“นายไม่ผิดอะไรไม่เห็นต้องขอโทษ” พยัคฆ์กล่าวและก้าวเท้าฉับๆ ออกไปจากห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของตนเอง ก่อนที่จะโยนร่างเล็กลงบนโซฟาสีแดงตัวยาวเต็มแรงทำให้ร่างนั้นกระเด้งกระดอนขึ้นมา และมีใบหน้าเหยเกนิดหน่อย แต่ไม่สามารถขยับเปลือกตาขึ้นมามองคนใจร้ายได้
“คนใจร้าย ป่าเถื่อน คนเลว”
“ไม่สบายปางตาย แต่ปากยังดีเหมือนเดิมนะรัมภา” ส่ายหัวพรืดกับผู้หญิงตรงหน้า ก่อนที่จะกระดกมุมปากทั้งสองขึ้นแล้วโน้มตัวลงบดขยี้เรียวปากซึ่งเริ่มซีดเซียวเป็นการลงโทษแม่ตัวดีที่บังอาจต่อว่า ดวงตาก็กร้าวกระด้างขึ้นเมื่อมือเล็กยกขึ้นดันอกกว้าง
เท้าถอยหลังออกห่างสามก้าว สายตาชิงชังคั่งแค้นมุ่งตรงไปยังเพียงรัมภา หัวใจลุกวาวด้วยไฟแค้นที่มากล้น ก่อนที่ใบหน้าจะกระหยิ่มยิ้มย่องเล็กน้อยเมื่อคิดแผนการสร้างความเจ็บปวดให้นางทาสเช่นเพียงรัมภา จากนั้นก็ลงมือกระชากเสื้อตัวสวยให้เผยออกเห็นอกเนียน แล้วเลื่อนมือไปถลกกระโปรงขึ้น จากนั้นก็เดินอมยิ้มจากไป
